O bichonach frise – historia, wygląd, pielęgnacja, temperament, zdrowie

Jedna z najpopularniejszych ras towarzyskich – bichon frise. W przeciwieństwie do wielu ras hodowanych do pasterstwa/polowania/tropienia, bichon wyhodowany jako pies towarzyszący. Wedle „ASPCA Complete Guide to Dogs” – idealna rasa dla mieszkańców mieszkań, dzieci, seniorów.

Historia

Wiek nieznany („Encyclopedia of Dog Breeds”). Ustabilizowana w Morzu Śródziemnym do 1500 r. Francuzi zachwiali się, zabrali do Francji. Rozprzestrzeniły się po bogatach Europy do I wojny światowej – rasa prawie zaginęła. Francuzi odbudowali w 1930s. Pierwsze bichony w USA – 1950s.

Wygląd

Zawsze białe, czasem kremowe/jasnożółte uszy/twarz. 10–15 funtów (4,5–6,8 kg), poniżej stopy (30 cm). Futro typu pudla (podwójna warstwa), czarny nos, ciemne oczy, uszy wiszące. Ogon zakrzywiony nad grzbiet.

Pielęgnacja

Rasa wymagająca częstej pielęgnacji, inaczej filc. Czesanie/grzebienie co 2 dni. Szybko rosnące futro – strzyżenie co ok. 6 tyg. Różne fasony, ale głowa „powder-puff” na wystawach. Utrzymanie bieli – stała walka. Ale bichon nie lnie tak jak krótkosrste psy (np. beagle).

Temperament

Zabawna, dużo energii. Atletyczna, bezwzględna osobowość. Głosna – dobra stróż, ale może nabrać nawyku szczekania na znajomych/obcych po uwagę. Dogadają się z zwierzętami, psami, obcymi.

Zdrowie

Skłonność do alergii, problemów kolanowych, zespołu Cushinga („Encyclopedia of Dog Breeds”). Czasem problemy oczne, wątroby. Ze szczęściem – do 15 lat.