Bichon frise to potomek spaniela wodnego, wprowadzony w XIII wieku, pochodzi z Morza Śródziemnego. Początkowo handlowano nimi marynarze, ostatecznie trafiły do francuskich dworów królewskich w XVI wieku. Były też psami cyrkowymi i występującymi na jarmarkach. Dziś głównie psy towarzyszące. Societe Centrale Canine Francji przyjęła standard rasy 5 marca 1933 r. W USA od 1955 r., AKC przyjął rasę w 1972 r. w grupie nie-myśliwskiej.
Sierść
Typowo biała, z możliwymi odcieniami morelowymi, beżowymi, kremowymi na ciele lub przy uszach. Podwójna sierść: zewnętrzna – sztywna, kręcona; podsierść – miększa, gęstsza. Uważane za hipoalergiczne – nie linują. Wypadające włosy zapadają w kręgi. Codzienne czesanie i regularne strzyżenie konieczne.
Pielęgnacja
Strzyżenie co ok. 6 tygodni. Krój podkreślający sylwetkę, zaokrąglony, nie prosty. Prawidłowo strzyżona sierść jest miękka jak welur i pluszowa w dotyku.
Temperament
Łagodny, łatwy charakter, dobrze znosi dzieci. Zabawne, szybko uczą się, bardzo czułe. Dobrze z innymi psami, wysoki poziom energii.
Wysokość i waga
Sułki nieco lżejsze: 4,5–6,8 kg, samce 5–7,2 kg. Wysokość w kłębie: sułki 23–28 cm, samce 25–30 cm.
Problemy zdrowotne
Wrażliwość na ugryzienia pchły i inne choroby skórne. Skłonność do łzawienia (alergie, zatkane łzołowne), zaćmy. Czasem wywrotki kolanowe i padaczka.
Przewidywana długość życia
12–15 lat (zdrowy pies). Najstarszy bichon – 16,5 roku (UK).