Distrofia rogówki to choroba dziedziczna u psów, która może wystąpić w każdym wieku, ale najczęściej między 5. a 11. rokiem życia. Powstaje, gdy depozyty tłuszczowe gromadzą się w rogówce oka. Choć stan ten może być frustrujący, nie jest groźny dla życia, a prawie wszystkie psy mogą żyć normalnie i zdrowo.
Skutki
Występuje awaria wewnętrznej warstwy rogówki, która normalnie wypłukuje nagromadzenia i utrzymuje rogówkę czystą i suchą. Mechanizm ten przestaje działać, co prowadzi do gromadzenia się depozytów cholesterolu w oku. Zazwyczaj choroba dotyczy obu oczu, a depozyty są często symetryczne.
Zmiana koloru
Jednym z najczęstszych objawów jest zmiana koloru lub wyglądu oka. Niektóre psy rozwijają mleczny nalot na rogówce – od białego do niemal niebieskiego. Rozwija się on w jednym obszarze, a potem rozprzestrzenia się na inne. Nazywa się to distrofią naczynkową.
Depozyty
Na początku depozyty mogą być niezauważalne ze względu na mały rozmiar. Mogą być zlokalizowane lub rozciągać się na całą rogówkę. To nagromadzenia cholesterolu, koloru białego do szarego, zazwyczaj owalnych lub w kształcie donutów, w jednym lub obu oczach.
Niewidomość
Większość psów nie oslepnie całkowicie, ale mają lekkie zakłócenia widzenia z powodu depozytów. Niewidomość zależy od wielu czynników, w tym tempa postępu choroby. Niektóre rasy (husky, boston terier, chihuahua, airedale terier, jamnik) są bardziej narażone na utratę wzroku.
Leczenie
Nie ma znanej skutecznej terapii. Weterynarz może usunąć depozyty chirurgiczenie, ale choroba nawraca – depozyty wracają wkrótce. Operacja niesie większe ryzyko i zwiększa szansę na oślepienie.