Posiadanie samca to inne doświadczenie niż suki – różne problemy behawioralne i zdrowotne. Najważniejsze: czy kastrować. Choć rasy się różnią, można zrobić ogólne obserwacje.
Kastracja
Kastracja często hamuje cechy nieniekastrowanych: agresję, dominację terytorialną, niepożądane zachowanie wobec suki w pociecie. Kastrowani lepiej wychowani, mniej problemów terytorialnych. Zmniejsza/usuwa ryzyko nowotworów jądra, chorób prostaty. Prosty, szybki zabieg, zazwyczaj ok. 6. miesiąc życia.
Ogólne cechy
Samce nieco bardziej agresywni, ciekawsi, odważniejsi. Wielu właścicieli twierdzi, że mniej narażeni na wahania nastroju niż suki. Inne cechy zależą od rasy – np. samce angielskich kokerspanieli trudniej trenować (Terrific Pets).
Zdrowie
Wiele problemów dotyczy układu rozrodczego. U niektórych samców jeden lub oba jądra nie schodzą (kryptorchidyzm) – ryzyko nowotworu, wymaga operacji. Nieniekastrowani często mają powiększoną prostatę – ból przy moczeniu.
Hodowla
Właściciele nierodowodowych samców często kastrowają, by usunąć ryzyka. Rodowodowi mogą hodować – zazwyczaj po 1 roku. Warto znaleźć innego hodowcę, by uniknąć przypadkowej hodowli i wybrać matkę. Samce kastruje się po 7–8 latach, a nie hoduje całe życie (Sarah's Dogs).