Najlepszy przyjaciel człowieka – wierny towarzysz. Wilk – ulotny, czasem zagrożenie. Domowy pies to udomowiony wilk szary, oba należą do rodzaju Canis lupus. Podobieństwo fizyczne oczywiste, ale cechy rozróżniające są liczne.
Pochodzenie
Według „Dog Behavior: The Genetic Basis” pierwsze psy to sieroty wilcząt przybrany przez ludzi. Rozmawiały, tworząc silną linię wilk-psów. Inna teoria: wilki przyciągane jedzeniem/schronem w obozowiskach. Bardziej towarzyskie przekażyły cechy – posłuszna rasa psa. Inuit używali wilków do wozów, polowania. Gdy rolnictwo stało się dominujące źródłem pożywienia, polowanie straciło znaczenie – dalsza udomowienie.
DNA
Badania Uniwersytetu Kalifornii: wilk to jasny przodek psa. Genom niezwykle podobny, ale różnorodność cech psów sugeruje międzyrasowe krzyżowanie po rozdzieleniu. Bridgett Von Hold (UC) wskazuje na możliwego przodka wilka w Bliskim Wschodzie. Ostatnie wyraźne rozdzielenie puli genów <16 000 lat temu. Może to wynikać z „selekcji sztucznej” – ludzie hodowali wilki z cechami przydatnymi dla ludzi.
Różnice fizyczne
Przez udomowienie: psy znacznie mniejsze, ogromna odmiana kolorystyki sierści. Zęby i szczęka mniejsze. Typowe zachowanie wilcze (wymiotywanie jedzenia dla młodych) zniknęło. James Serpell („The Domestic Dog”) sugeruje, że mózg psa też się zmniejszył.
Struktura społeczna
Psy – relacja z panem. Wilki – stada. Alfa samiec zdobywa rangę walką i dominacją. Stado = rodzina jądrowa: para musi utrzymać dominację nad dorastającymi młodymi. Psy hodowane pod konkretne cechy, partner dobierany przez człowieka.
Inne różnice: wilki jedzą drobne ssaki, psy karmione przez ludzi. W stadach wilki atakują duże ssaki (łośnie, karibu). „Show dogs” wymawiają te cechy. Wiele ras wciąż pokazuje terytorialną agresję.