Baytril to szerokoskładowy antybiotyk z grupy fluorochinolonów do stosowania u zwierząt towarzyszących i hodowlanych. Produkuje go firma Bayer (dzial zdrowia zwierząt); przepisuje się go do leczenia wielu typów infekcji oraz profilaktyki u zwierząt hodowlanych. Dostępne są różne formy: płyn do wody/pokarmu, tabletki smakowe, zwykłe tabletki i roztwór do wstrzykowań.
Działanie
Baytril stosuje się do leczenia infekcji skóry, dróg moczowych i oddechowych u psów i kotów. Działa na bakterie Gram-ujemne i niektóre Gram-dodatnie, w tym: Escherichia coli, Staphylococcus intermedius, Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis. U drobiu stosuje się go w stadzie, zwłaszcza przy infekcjach dróg oddechowych. U bydła i świń – głównie przy ropieniu wymienia, chorobach jelit i infekcjach oddechowych.
Wskazówki i interakcje
Baytril, jak każdy antybiotyk, nie działa na infekcje wirusowe, chyba że wystąpi wtórna infekcja bakteryjna. Ze względu na ryzyko oporności, nie stosuj go bez wyraźnych wskazań. Baytril może podnosić stężenie teofiliny – ostrożnie przy jednoczesnym stosowaniu. Sukralfat może ograniczać wchłanianie Baytrilu – odstęp min. 2 godz. Współstosowanie z cyklofporyną zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek – u zwierząt przyjmujących cyklofporynę rozważ inne antybiotyki.
Skutki uboczne
Zazwyczaj Baytril nie daje zauważalnych skutków ubocznych, ale niektóre zwierzęta mogą mieć nudności, utratę apetytu, biegunkę lub wymioty – częściej przy wysokich dawkach. Ze względu na ryzyko uszkodzenia chrzęstek u szczeniaków, nie przepisuje się go psom poniżej 8 miesięcy, chyba że absolutnie konieczne. U innych zwierząt nie zaobserwowano. Kryształy kwasu moczowego w moczu – klinicznie nieistotne, ale mogą fałszować wyniki badań. U kotów zaobserwowano rzadkie uszkodzenia siatkówki – ryzyko zazwyczaj nie wyklucza stosowania.
Czas leczenia
Zazwyczaj Baytril raz dziennie przez 5–10 dni. Przy ciężkich infekcjach do 30 dni. Całe leczenie trzeba dokończyć, nawet jeśli objawy zniknęły. U zwierząt hodowlanych mięso i jajka nie wolno sprzedawać do konsumpcji do upływu okresu Karen's (USDA), zależnego od czasu eliminacji leku z tkanek.
Historia
Substancją czynną jest enrofloksacyna – antybiotyk chinolonowy III generacji. Odkryta w 1980 r. przez badaczy Bayera Grohe'a i Petersena. Enrofloksacyna tylko w medycynie weterynaryjnej, inne chinolony w ludzkiej. Pierwszy chinolon – kwas nalidiksowy – odkryty 1962 r., leczył infekcje nerek. Odkryty przy okazji prac nad lekami przeciw malarii.