Grzybica u psów nierzadka, ale częstsza u kotów. Nazwa myląca – to grzyb, nie robak. Zaraźliwa dla ludzi – ostrożność!
Najczęstsza w wilgotnym klimacie, ale większość przypadków jesienią/zimą.
Przyczyna
Kontakt skóra-skóra z zainfekowanym zwierzęciem/ludziem. Lub z przedmiotem: szczotka, ręcznik, koc, zabawka. Najczęściej: park dla psów, hotel, schronisko.
Objawy
Pierwszy znak: łysina. Skóra pod spodem łuszcząca. Zazwyczaj głowa, też nogi, łapy, ogon. Zazwyczaj okrągła, czasem rozprzestrzenia się na twarz. Czasem świąd (drapanie), czasem nie.
Diagnostyka
Lampa Wooda (czarne światło) – wiele gatunków świeci fluorescencyjnie. Brak świecenia ≠ brak grzybicy (gatunek nieświecący). Weterynarz: mikroskopia włosów (40–70% skuteczności). Często potrzeba uprawy skóry na pewność.
Leczenie
Zależy od ciężkości. Pojedyncze ognisko: samoistnie goi w 3–4 m-ce. Ostrzyż sierść wokół, maść antygrzybicza (np. Lotrimin) 2x dziennie. Ciężej: szampon/kąpiel antygrzybicza, inne leki. Leczenie trwa tygodnie.
Środowisko
Część leczenia i prewencji nawrotów. Zarodniki grzyba przeżywają latami. Wyrzuć legowisko, kociki, zabawki. Czyszczenie: roztwór chloru 1:20 (1 część bielizny na 20 wody).