Łojotokowate roztocza (skabies) u psów – przyczyny, objawy, leczenie, profilaktyka

Czym jest łojotokowate roztocza?

Skabies (łac. Sarcoptes scabiei) to zaraźliwa choroba skórna wywołana przez roztocza kopujące się w naskórku. Atakują psy, koty, inne zwierzęta i ludzi (zoonoza). Charakterystyczne: intensywny świąd, łuskanie, wypadanie włosów, narozki.

Cykl życiowy roztocza

Samice kopią korytarze w naskórku, zładają jaja (wylęgają się w 3–10 dni) → larwy → nimfy → dorosłe. Pełny cykl: ok. 2 tygodnie. Bez leczenia cykl powtarza się w nieskończoność.

Objawy

  • Ekstremalny świąd (pruritus) → podsrapywanie, łuszczenie, narozki
  • Najbardziej dotknięte: twarz, krawędzie uszu, łokcie
  • Trzepanie uszami → hematoma uszna
  • U ludzi: zaczerwienienie, pęcherzyki, świąd (samolimitujące, ale uciążliwe)

Diagnostyka

Skrobowina skórna z miejsc bez włosów + mikroskop. Uwaga: roztocza trudno znaleźć (wrażliwość ok. 50%). Negatywny wynik nie wyklucza skabiesa! Przy podejrzeniu leczy się empirycznie.

Leczenie

  • Iwermektyna (SC/PO) – zazwyczaj 1 raz w tygodniu × 4 tygodnie. Ulga po 1. dawce.
  • Kąpiele (dipy) – np. siarczan wapnia (Lime Sulfur) – skuteczne, bezpieczne dla ras wrażliwych na iwermektynę (collie, sheltie, australian shepherd – mutacja MDR1).
  • Leki nowsze: izoksazolinowe (fluralaner, sarolaner, afoxolaner) – tabletki, wysoka skuteczność, bezpieczne (off-label, ale standardem).

Profilaktyka i dezynfekcja

  • Wszystkie zwierzęta w domu – leczyć profilaktycznie!
  • Pościel, kocyki, obroże – pranie w 60°C+ lub wypalenie/wyrzucenie.
  • Izolacja chorego psa do wygojenia.
  • Higiena środowiska – odkurzanie, mycie podłóg.

Pułapki diagnostyczne

Częste pomyłki: alergia pokarmowa, atopia, choroby autoimmunologiczne. Jeśli leczenie „na alergię” nie działa – zażądaj skrobowiny lub skierowania do dermatologa weterynaryjnego. Oszczędzasz czas, pieniądze i cierpienie psa.

Ostrzeżenie dla ludzi

Skabies psia może przeszyć się na ludzi (zoonoza). U ludzi objawy zazwyczaj samorzutnie ustępują po wyleczeniu psa, ale warto skonsultować się z lekarzem pielęgniarskim/dermatologiem.