Co to jest wieloośrodkowy limfom?
Limfom to rodzaj nowotworu, który wywodzi się z limfocytów – rodzaju białych krwinek będących częścią układu odpornościowego. Najczęściej choroba ta dotyczy węzłów chłonnych, śledziony i szpiku kostnego, może jednak zaatakować każdą część ciała posiadającą tkankę limfatyczną, czyli większość organizmu. Wieloośrodkowy limfom to klasyfikacja limfomów, która obejmuje wiele węzłów chłonnych w organizmie.
Częstość występowania
Limfomy to częsty nowotwór u psów, a limfomy wieloośrodkowe stanowią około 80% wszystkich przypadków. Według danych Pet Cancer Center z 2007 roku, na 200 000 psów poniżej roku życia przypadało 3 przypadki limfomów, natomiast w grupie wiekowej 10–11 lat – aż 84 przypadki na 100 000 psów.
Objawy
Najczęstszym objawem są powiększone węzły chłonne. Właściciele psów często mylą je z guzami, co zazwyczaj prowadzi do wizyty u weterynarza i postawienia prawidłowej diagnozy. Inne objawy mogą obejmować utratę apetytu i masy ciała, wymioty, biegunkę, duszności, wzmożone pragnienie i oddawanie moczu oraz gorączkę.
Diagnoza
Diagnoza rozpoczyna się od wypalpowania powiększonych węzłów chłonnych przez weterynarza. Następnie konieczne jest pobranie próbki komórek z węzłów – najpierw poprzez pęczkowację igłową. Jeśli uzyskana ilość komórek jest niewystarczająca, wykonuje się biopsję węzła chłonnego. Komórki badane są pod mikroskopem w celu potwierdzenia limfomu i określenia jego typu.
Leczenie
Standardową metodą leczenia wieloośrodkowego limfomu jest chemioterapia. Najczęściej stosowane leki to: winkrystyna, adriamycin, cyklofosfamid, L-asparaginaza i prednizon. Dobór leków zależy od typu limfomu. Niektóre protokoły chemioterapii wykorzystują wysokie dawki leków przez krótki czas, inne – niskie dawki podawane przez resztę życia psa. Pozycja jest dobra: skutki uboczne takie jak nudności czy wypadanie włosów są rzadkie. Alternatywą jest polówkowe promieniowanie: przednia połowa ciała promieniuje przez dwa dni z rzędu, a po kilku tygodniach – tylna połowa. Dzięki temu pies nie musi przyjmować leków do końca życia.
Przewidywany przebieg (prognoza)
Bez leczenia przeciętna długość życia psa po postawieniu diagnozy wynosi zaledwie dwa miesiące. Dzięki chemioterapii u ponad 90% psów zaobserwuje się poprawę, a około 75% osiągnie remisję. Wymiar poprawy i długość remisji zależą od typu limfomu, szybkości wykrycia i leczenia oraz zastosowanej terapii.