Dlaczego każdy szczeniak może mieć pasożyty
Nawet jeśli szczeniak wygląda na szczęśliwego i zdrowego, prawdopodobnie nosi w sobie robaki i pasożyty wewnętrzne przejęte od matki. Najczęstsze to: Nicaroznowidki, hakorożce, taśmioroznowidki i głośnice. Mogą one powodować problemy jelitowe, niedokrwistość i inne dolegliwości.
Rodzaje robaków i ich objawy
Nicaroznowidki
Długie, białe robaki widoczne w kale szczeniaka. Powodują choroby jelit, utratę wagi, puchnięty brzuch i matową sierść. Można się zarazić od szczeniaka – zawsze sprzątaj po nim i dokładnie myj ręce.
Hakorożce
Przyczepiają się do ściany jelita i piją krew, co powoduje biegunkę i niedokrwistość. Także zarażają ludzi, wywołując choroby skórne i jelitowe.
Taśmioroznowidki
Segmentowane robaki z głowicami przyczepiającymi się do jelit i żywiące się krewią. Mogą dorastać do 50 cm. Pchły i wsy są pośrednikami – gdy atakują zwierzę, przekazują larwy. Objawy: dyskomfort brzuszny, wymioty. Ludzie mogą zarazić się przez pchły i wsy.
Głośnice
Owachowane, z cienką głową i grubszym ogonem. Szczeniak zaraża się, pijąc zanieczyszczoną wodę. Jaja wykluwają się w organizmie, a robaki wiercą w ścianę jelita, piją krew. Silne zarażenie powoduje stan zapalny jelit, niedokrwistość, a czasem krwawienia. Gatunek atakujący psy zazwyczaj nie zaraża ludzi.
Diagnoza i leczenie
Określenie rodzaju pasożyta wymaga badania mikroskopowego próbki kalu przez weterynarza. Leczenie dobiera się do typu robaka. Weterynarze zalecają regularne odrobaczanie szczeniaków od ok. 3. tygodnia życia do około roku.