Dysplazja stawu biodrowego – dziedziczne schorzenie ortopedyczne – może trafić każdego psa, ale częstsza u ras dużych i gigantycznych. Największe ryzyko: owczarki niemieckie, bernardyny, nowofundlandczyki, rottweilerowie, retrievery. Brak dbałości o potrzeby odżywcze szczeniaka może zwiększyć ryzyko w dorosłości. Właściciele psów z dysplazją zachęcani do sterylizacji przed hodowlą.
Wczesne objawy
Między 4 a 12 miesiącem szczeniak może dawać znaki dysplastycznych stawów. Najwcześniejsze: okazjonalne kucanie lub czułość w okolicy bioder. Dociskanie pośladków (co unikać) -> pies siada. Szczeniak w tym wieku może nie pozwalać na luźne rozłożenie tylnych łap (pozycja żaby) leżąc na grzbiecie.
Wiek
Choć objawy nasilają się z wiekiem i wagą, niektóre psy z dysplazją żyją relatywnie bezbolesnie. Im młodszy szczeniak przy pierwszych objawach kulawizny, tym większe ryzyko zaawansowanych objawów z wiekiem.
Zaawansowane objawy
Kucanie nasila, trudności z kładzieniem/wstawaniem. Ból przy chodzeniu, unikanie głaskania dolnej części grzbietu. Trudności z jedzeniem z miski na podłodze -> miska podwyższona. Kulawizna pogarsza się, pies mniej aktywny. Artrytis może towarzyszyć, pogarszając objawy.
Ból
Fundacja Ortopedyczna dla Zwierząt: ból z dysplastycznego stawu powoduje kulawiznę. Niestety, nie ma ustalonego poziomu bólu dla każdego psa – niektórzy z lekką dysplazją mocno czują ból, inni z ciężko zmienionymi biodrami biegają i bawią się bez oznak bólu.
Diagnoza
Wstępne RTG szczeniąt >4 m-cy, ale kompleksowe testy ważne dopiero przy 2 latach. Wtedy RTG biodder oceniane przez OFA. OFA wystawia ocenę: „Excellent, Good, Fair” (bez zaawansowanych znaków), „Borderline” (lekkie znaki), „Mild, Moderate, Severe” (poważne widoczne znaki).