Nieśmiali psy brakują pewności siebie, są niepewni w otoczeniu. Mogą wydawać się zachowawcze, a nawet agresywne przy zbliżeniu, lub moknąć. Przyczyny: genetyka (rasy miniaturowe, toy), przemoc (fizyczna, werbalna), brak socjalizacji w młodości – lęk przed nowymi ludźmi i sytuacjami. Praca z takim psem wymaga innego podejścia.
Przyczyny
Niektóre rasy naturalnie nieśmiałe (I Heart Paws). Wiele ras miniaturowych/toy bardzo zachowawcze. Ale nie wszystkie urodzone – doświadczenia sprawiają, że stają się nieśmiałe. Przemoc i brak kontaktu z ludźmi/zwierzętami tworzą lęk.
Objawy
Unikają ludzi: cofają się, chowają, uciekają. Niektórzy ryczą, szczekają, próbują ugryźć ze strachu. Mogą moknąć przy zbliżeniu. Nie są otwarci, rzadko przychodzą sami.
Diagnoza
Właściciele mylą to z agresją. Weterynarz, behawiorysta, trener oceni: czy to agresja, czy lęk. Badanie i obserwacja zachowania.
Rozwiązanie
Wielu czasu pracy, wolno, bez zmuszania. Motywuj ulubionym jedzeniem (Veterinary Partner). Chwal za każdy postęp: przywitanie, brak cofania przy głaskaniu. Chwała i nagrody budują pewność i zaufanie. Im więcej wspólnej pracy, tym szybciej pies wyjdzie z lęku.
Ostrzeżenie
Nieśmiali psy mogą stać się agresywni i zranić, gdy poczują zagrożenie. Nawet jeśli ufasz, bądź czujny: ryczenie, syczenie. Nie drove psa w rogatkę – stanie się defensywny. Obserwuj: jęczenie, ślinienie, moknienie, niespokój w treningu – to znak, że za dużo, pies potrzebuje przerwy.