W Minnesocie przepisy gwarantują dostęp do mieszkań społecznych osobom niepełnosprawnym z psami pomocniczymi. Zgodnie z tymi statutami i Fair Housing Act (federalny akt z 1968 r. zakazujący dyskryminacji w mieszkanictwie) – odmowa wynajmu osobie niepełnosprawnej z psem pomocniczym jest nielegalna.
Przepisy regulujące dostępność
- Dwa przepisy w Kodeksie Minnesoty: dostęp do mieszkań dla osób z psami pomocniczymi. Oba adaptowane z Fair Housing Act. §363A.09 (dyskryminacja w mieszkanictwie) zakazuje odmowy dostępu osobie niepełnosprawnej z psem pomocniczym (ustęp 5). Osoba niepełnosprawna odpowiada za szkody psa, ale NIE płaci dodatkowego depozytu. §363A.19 – wstęp psów pomocniczych do miejsc publicznych. Menedżer/właściciel hotelu nie może odmówić dostępu z powodu psa, ani naliczać dodatkowych opłat.
Uznawane psy pomocnicze
- Przepisy działają, jeśli pies jest uznany za zwierzę pomocnicze wg prawa Minnesoty. Musi pomagać osobie z niepełnosprawnością uznaną przez stan, być indywidualnie wytrenowany do rutynowych zadań. Trening z legalnego programu – prawo nie definiuje dokładnie, co to "legalny program".
Bloki z zakazem zwierząt
- Wg prawa Minnesoty psy pomocnicze NIE SĄ zwierzętami domowymi. Nawet przy zakazie zwierząt – Fair Housing Act wymusza "uzasadnione ułatwienia" dla osoby niepełnosprawnej. Zakaz zwierząt nie dotyczy tu. Odmowa mieszkania z psem pomocniczym = kary cywilne i wykroczenie.
Nadzór i opieka
- Właściciele domów/hotele NIE odpowiadają za opiekę nad psami pomocniczymi. Trener/właściciel musi mieć psa pod kontrolą. W miejscach publicznych: smuga/szelki, nadzór użytkownika. Szkody = odpowiedzialność właściciela/trenera.
Wyjątki
- Przepisy nie dotyczą właścicieli wynajmujących pokój w domu jednorodzinnym. Jeśli pies jest realnym zagrożeniem dla zdrowia/bezpieczeństwa innych – prawo nie dotyczy, ale zagrożenie musi być udowodnione prawnie. W hotelach: pies może być wykluczony, jeśli jego obecność znacząco zakłóca normalną działalność.