Psy pomocnicze (oficjalnie: psy służbowe) wykonują różne zadania dla osób niepełnosprawnych. Pes służbowy może powiadomić osobę niesłyszącą o dzwoniącym telefonie, uspokoić kogoś przy ataku lęku, pociągnąć wózek inwalidzki. Amerykańska Ustawa o Osobach Niepełnosprawnych (ADA) z 2010 r. reguluje wymogi prawne dla psów służbowych, ich właścicieli, firm i społeczeństwa. Ustawa federalna nadpisuje wszelkie prawa stanowe lub lokalne bardziej restrakcyjne dla praw osób niepełnosprawnych.
Identyfikacja psa służbowego
Niektóre psy służbowe noszą specjalne kamizelki lub obroże, ale ADA tego nie wymaga. Licencje stanowe/localne ani dokumenty identyfikacyjne też nie są wymagane. Wedle prawa, pies służbowy to każdy pies wytrenowany do pomocy osobie niepełnosprawnej. Jeśli osoba z psem służbowym ubiega się o mieszkanie, dostawca może poprosić o dokumentację potwierdzającą potrzebę psa, ale nielegalne jest pytać o niepełnosprawność osoby.
Polityka „bez zwierząt”
Psy służbowe prawnie nie są uważane za zwierzęta domowe – polityka „bez zwierząt” na nie nie ma zastosowania. Osoba z psem służbowym musi mieć dostęp do wszystkich stref dostępnych dla publiczności. Obiekt publiczny to taksówka, teatr, magazyn. Pies może zostać odłożony tylko, jeśli jego obecność zmienia naturę usługi lub zagraża bezpieczeństwu innych. Pies szczekający w kinie zakłóca usługę – można poprosić o wyjście.
Opłaty i utrzymanie
Nielegalne jest naliczanie dodatkowych opłat czystościowych lub utrzymaniowych od osób z psami służbowymi. Hotele mogą naliczać tylko za uszkodzenia wyrządzone przez psy, jeśli te same opłaty dotyczyłyby klientów niepełnosprawnych w tej samej sytuacji. Firmy taksówkowe nie mogą brać wyższych opłat. Właściciele psów nadal ponoszą pełną odpowiedzialność. Firmy nie są zobowiązane do opieki ani karmienia zwierząt.
Przypadki szczególne
Pies służbowy musi być pod kontrolą – na smyczy, uprzęży, łańcuchu, o ile to nie utrudnia jego pracy. Jeśli pies okazuje agresję zagrażającą bezpieczeństwu innych, właściciel obiektu może wymagać usunięcia psa. Właściciel psa musi mieć opcję zostania, o ile pies zostanie przeniesiony. Ocena zagrożenia – indywidualna, nie oparta na przeszłych doświadczeniach. Jeśli pies jest po prostu uciążliwy – odpowiednie jest prośba o wyjście. Skakanie na lub lizanie innych osób niż przewodnik to podstawa prawna do wykluczenia psa.