Wychowanie dwóch psów, np. pomerańczyków, naraz to wyzwanie. Pomerańczycy skłonni do lęku rozdzielności przy nieobecności opiekuna – co prowadzi do brudów w domu i niszczenia mebli/dywanów przez gryzienie. Dwa takie psy to podwójne kłopoty. Danie szansy na rozwój niezależny od drugiego pomerańczyka to najlepsza droga do dwóch szczęśliwych, zdrowych psów.
Instrukcje
Trzymaj pomerańczyków rozdzielonych, gdy są szczeniakami, zwłaszcza jeśli to rodzeństwo. Osobne pokoje z własnymi posłókami – albo przynajmniej osobne pudełka.
Wypuszczaj na zrobienie potrzeb w różnych porach i karm oddzielnie, by rozwijali się niezależnie od rodzeństwa. Rozdzielaj, by nie wiążli się bardziej ze sobą niż z Tobą. Wizyty u weterynarza też osobno.
Poświęć każdemu dużo uwagi indywidualnie. Baw się z nimi w innych porach, ich własne zabawki. Daj smaczki podczas wspólnego czasu. Czesać osobno, własnymi szczotkami.
Zapisz każdego pomerańczyka – osobno – na kurs posłuszeństwa, w innych terminach. Wyjaśnij trenerowi sytuację, by mógł dostosować metody.
Pozwól na chwilę wspólną codziennie pod ścisłym nadzorem. Rozdzielaj, jeśli zaczną się bić. Gdy dorosną (ok. 8–10 mc), możesz stopniowo wydłużać wspólny czas w ścisłej kontroli.