Czym jest inbreeding?
Pokrycie suki z jej synem nazywa się inbreedingiem (hodowlą wściekłą). Termin ten jest często nieporozumiewany i mylony z "line breedingiem" (hodowlą liniową). Choć inbreeding był metodą oryginalnie używaną do tworzenia ras psów, które znamy dzisiaj, to obecnie stosuje się go tylko w szczególnych okolicznościach i zawsze pod okiem doświadczonego hodowcy.
Inbreeding – definicja i cel
Inbreeding to sparowanie pary psów bezpośrednio spokrewnionych: matka i syn, ojciec i córka, bracia i siostry (z tego samego miotu lub nie). Często służy do utrwalenia konkretnego atrybutu – np. nietypowego koloru sierści. Jeśli suka urodzi szczeniata w tym kolorze, sparowanie jej z synem może utwierdzić tę cechę w nowej linii krwi, co otwiera drogę do line breedingu najlepszych okazów.
Line breeding – lepsza alternatywa?
Line breeding uważa się za najlepszy sposób na zachowanie dobrych genów w linii. Polega na sparowaniu psów mających wspólnych przodków, np. wujka z nieciorką lub babcię z wnukiem. To złożony proces, w którym niektórzy psy używane są wielokrotnie w różnych kombinacjach, by utrzymać określone cechy: dobry temperament, zdolności pracy.
Line breeding może też służyć korekcie wad. Jeśli suka ma słabe kolana, ale jest idealna pod innymi względem, sparowuje się ją z psem o tych samych zaletach, ale silnych kolanach. Dzięki temu dobre cechy pozostają w linii, a wadliwe – starają się "wyeliminować".
Hodowla na jakość
Inbreeding prowadzi się po jednym miocie naraz. Po każdym miocie hodowca ocenia, czy parowanie było udane. Zazwyczaj wybiera 1-2 szczeniaków najwyższej jakości, by użyć ich ponownie – np. sparować matkę z innym synem. Przy line breedingu możliwe jest uzyskanie szczeniaków lepszych od obojga rodziców.
Problemów unikanie
Hodowcy muszą upewnić się, że psy z wadami genetycznymi (dysplazja bioder, agresja) nie są używane do inbreedingu ani line breedingu, a especially nie sparowywane z psami o podobnych problemach. Hodowla "chihuahua herbatnikowych" (tea-cup) to często przykład nieodpowiedzialnej hodowli – sparowywanie najmniejszego psa z najmniejszą suką (często to "runty" miotu) prowadzi do wad genetycznych. Jeśli nieśmiała suka pokryje się z nieśmiałym synem, szczeniata mogą być bardzo nieśmiałe z natury.