Psy widzą kolory, ale nie tak jak ludzie. Ich widzenie jest dwubarwne (dichromatyczne), co oznacza, że mają dwa typy komórek stożkowych w siatkówce, podczas gdy ludzie mają trzy. To daje im węższy zakres kolorów niż ludziom.
Oto porównanie widzenia psiego i ludzkiego:
- Ludzie: Widzą szeroki zakres kolorów: czerwony, zielony, niebieski i wszystkie odcienie pośrednie.
- Psy: Widzą głównie odcienie niebieskiego i żółtego, z pewną wrażliwością na zielony. Mają problem z rozróżnieniem czerwieni i zieleni.
Co to oznacza dla psów?
- Widzą niektóre kolory, ale nie wszystkie. Choć nie podziwiają żywej czerwieni i pomarańczy zachodu słońca, wciąż widzą błękit nieba i żółć mleczaka.
- Ich świat jest mniej kolorowy niż nasz. Ich widzenie bardziej przypomina widzenie świata w odcieniach niebieskiego, żółtego i szarego.
- Ich widzenie jest bardziej wrażliwe na ruch i zmiany światła. Bo ich paliczki (komórki wrażliwe na światło w siatkówce) są liczniejsze niż stożki.
Dlaczego psy tak się ewoluowały?
Ich dwubarwne widzenie prawdopodobnie ewoluowało do polowania i przetrwania. Musiały widzieć ruch w słabym świetle, a wrażliwość na niebieski i żółty mogła pomagać w wykrywaniu ofiary na tle niebieskiego nieba lub żółtej trawy.
Podsumowując
Psy widzą pewne kolory, ale ich widzenie różni się od naszego. Widzą węższy spektrum, głównie odcienie niebieskiego i żółtego, ale wciąż efektywnie rozróżniają obiekty i poruszają się po świecie.