Psy trafiające do schronisk nie mogą wrócić do właścicieli, chyba że schronisko zidentyfikuje opiekuna – poprzez znaki na obroży lub mikroczip. Mikroczip to system identyfikacji łączący psa z konkretnym właścicielem. Jeśli pies trafi do schroniska, szansa na powrót rośnie, jeśli jest skrzipiony.
Funkcja
Mikroczip to mały transponder implantowany w karku lub łopate psa. Zawiera unikalny numer identyfikacyjny. Po rejestracji psa w rejestrze powiatowym, dane kontaktowe właściciela są powiązane z numerem czipa. Weterynarze, kontrola zwierząt i pracownicy schronisk odczytują informacje skanerem używającym fal radiowych niskiej częstotliwości.
Procedura implantacji
Transponder wprowadza się strzykawką, podobnie jak szczepionkę. Jedna iniekcja umieszcza mikroskopijny urządzenie (zamknięte w rurce ze szkła sodowo-wapnowego) w karku lub łopate. Zabieg często wykonywany jest u szczeniaka.
Aktywacja i rejestracja
Właściciel musi aktywować i zarejestrować mikroczip po implantacji. Aktywny czip przyspiesza odzyskanie psa. Agencje odzyskiwania zwierząt wymagają wypełnienia formularzy i opłacenia rocznej opłaty za usługę śledzenia.
Ostrzeżenia
Istnieje kilka systemów mikroczipów, co oznacza, że sprzęt do odczytu w schronisku musi być kompatybilny z typem implantowanego czipa. Bez ustandaryzowanych częstotliwości niektóre czipy mogą być nieczytelne. Właściciele powinni przed zabiegiem sprawdzić, która firma oferuje najbardziej uniwersalny produkt.