Łapy psa to jego ręce, nogi i buty w jednym. Każda rasa ma nieco inną budowę łapy, choć anatomicznie są podobne. Psy w chodzeniu są bliżej koni niż ludzi – chodzą na palcach, nie na piętach. Chód inny, ale budowa kościowa łapy psa bardzo podobna do ludzkiej.
Funkcja
Łapy psa to amortyzatory stopy i nadgarstka (pastern). Pies nie jest tak zręczny łapami jak kot. Nie potrafi się lizać ani „chwytać” ofiary jak kot. Raczej używa łap do kopania i drapania. Chodzenie i bieganie to najlepsze zastosowanie łap psa.
Typy łap
Nie wszystkie łapy psów są takie same. Niektóre psy, jak rasy polowe (keeshondy, akity, dobermany), mają łapy „kocje” – bardzo kompaktowe, nie wymagające dużo energii do podniesienia. Inne – jak chesapeake bay retriever, pies wodny portugalski, spaniel polowy – mają łapy z paleczkami (związane błoną), pomagające w pływaniu i aportowaniu ptactwa wodnego.
Pazury
Pazury psa, inaczej ogony, różnią się od ludzkich: są cienkie i umieszczone wewnątrz każdego z czterech palców. Ważne dla przyczepności na śliskiej powierzchni, drapania ziemii, czasem rozerwania posiłku. Pazury powinny być obcinane; inaczej mogą pękać i rwać, powodując duży ból. U psa regularnie biegnącego po asfalcie/betonie pazury same się ścinają. Pies na trawie/ziemi potrzebuje cięcia pazurów. Wiele psów ma piąty pazur i poduszeczek w środku nadgarstka – ogonek (dewclaw). Ten pazur nie służy psu, choć spekuluje się o historycznym użyciu u różnych ras. By zapobiec pękaniu i bolu, ogonki często usuwa się u bardzo młodego szczeniaka.
Palce
Palce psa nie różnią się od ludzkich palców u rąk. Budowa kościowa ta sama, ale użycie inne. Pies chodzi na palcach, kości zostają pod kątem bliskim 90° w pozycji stojącej. Pies nie potrafi ruszać każdym palcem niezależnie – co ogranicza możliwości łap.
Poduszeczki
Na łapie psa jest 5 poduszeczek. Po jednej na każdym z czterech palców, większa na środku „dłoni”. Poduszeczki różnią się stylem niemal tak samo jak budowa łapy. Mogą być gładkie/szorstkie, duże/małe, grube/cienkie – zależnie od psa i celu hodowlanego. Pies z grubą, szorstką poduszeczką historycznie mógł być piesem roboczym, a z cienką, gładką – nie. Poduszeczka to but piesia – jedyna ochrona między nim a gruntem.