Kopanie to naturalne zachowanie psa, sięgające jego niedomestykowanych korzeni. Pies, gdyby mógł mówić, nie wyjaśniłby, dlaczego drapie dywan – to w dużej mierze instynkt. Innym razem pies może mieć cel przy kopaniu i drapaniu dywanu.
Poszukiwanie nagród
Drapanie dywanu to dla psa polowanie na skarby. Przesłane nagrody z przeszłości napędzają dalsze drapanie. Inna nagroda dla aktywnego psa – jakaś akcja. Może raz nitki dywanu zaczęły się podrywać – to ekscytujące, zwłaszcza dla znudzonego psa. Każda akcja zachęca do kontynuacji.
Strefa komfortu
Patrząc na korzenie kanidów: psy nie miały dzisiejszych udogodnień. By spać, kopały nory, wydrapywały trawę, dotępiały miejsce, by było miększe, cieplejsze, bezpieczniejsze. Ten instynkt trwa dzisiaj jako odruch u psów domowych.
Reakcje emocjonalne
Psy są istotami emocjonalnymi – drapanie to sposób na uwolnienie emocji. Powtarzalne zachowanie daje poczucie ulgi. Nuda i lęk separacyjny też rodzą powtarzalne zachowania: kopanie, kompulsywne lizanie, goniowanie ogona, chodzenie w kółko, jękanie. Podobnie pies czujący się zaniedbany drapie, by przyciągnąć uwagę. Jeśli pies chce wyjść z pokoju, może drapać dywan, jakby budował tunel.
Rasy najchętniej kopające
Psy hodowane do kopania i zabijania szkodników: teriery i jamniki. Chihuahua i małe psy – często nerwowe, skłonne do lękowych zachowań (kopanie). Psy robocze i myśliwskie (beagle, labrador, owczarki, retrievery) lubią być zajęte – nudzą się i zaczynają drapać dywan.
Jak ograniczyć drapanie dywanu
Napiszano tomy o eliminacji złych nawyków. Jeśli pies nie niszczy dywanu – pozwól. Zadbaj o potrzeby emocjonalne: dużo uwagi, ruchu, stymulacji. To może ograniczyć drapanie. Trudno złamać wrodzony instynkt. Behawiorysta może pomóc programem pozytywnego wzmocnienia.