Mikrochip to jedno z największych osiągnięć technologicznych pomagających w powrocie zgubionych lub skradzionych zwierząt do właścicieli. Mimo swojej wartości, mikroczipy GPS nie są obecnie komercyjnie dostępne z powodu limitacji technologicznych.
Identyfikacja mikrochipem
Typowy mikrochip to miniaturowe urządzenie z krzemu i innych materiałów biotolerancyjnych (niezależnie od tłumaczenia: nontoxic and hypoallergenic), implantowanego między łopatkami psa. Zgodnie z VetInfo.com, to technologia RFID (radio frequency identification), która nie aktywnie nie przesyła informacji. Nie mają baterii, więc działają przez całe życie zwierzęcia bez wymiany.
Zalety i wady mikrochipów
Mikrochipy to tania, trwała metoda identyfikacji większości psów. Choć implantacja wiąże się z pewnym dyskomfortem, jest krótka, podobna do szczepienia. Mikrochipów nie da się usunąć ani zmienić. Nie wszystkie schroniska mają czytniki do wszystkich typów chipów. Czasem mikrochipy migrują z miejsca implantacji, utrudniając odczyt. Właściciel musi zarejestrować dane chipu w bazie odzyskiwania, by miało to sens przy zgubieniu/kradzieży.
Serwisy odzyskiwania zwierząt z mikrochipem
W USA działa kilka niezależnych organizacji odzyskiwania, każda używa innej marki mikrochipu. AKC i Canadian Kennel Club mają własne rejestry; kanadyjskie chipy różnią się od tych w USA.
Obroże GPS
Zgodnie z LandAirSea, większość obroży GPS dla psów wykorzystuje kombinację satelitarną i komórkową zwaną A-GPS (Assisted GPS). Pozycję psa można zlokalizować na komputerze, telefonie z internetem lub w rejestrze lokalizacji. Wiele obroży GPS jest zbyt objętych dla małych psów.
Mikrochip GPS
Zwykłe mikrochipy RFID często nazywane są „mikrochipami GPS”. Choć takie urządzenie może powstać w przyszłości, obecna technologia nie pozwala na stworzenie urządzenia GPS zarówno trwałego, jak i wystarczająco małego do implantacji pod skórą psa.