Zwrot „martwy jak gwoździk do drzwi” to porównanie śmierci do bezżyciowego stanu gwoździka do drzwi. Wyraża ostateczność śmierci i stan całkowitego obezżywienia.
Wyrażenie to sięga średniowiecza, gdy żelazne gwoździki do drzwi były masywne i służyły do zabezpieczania drzwi. Ponieważ wierzono, że nigdy się nie łamią ani nie zużywają, zwrot ten zaczął opisowywać coś zupełnie martwego i niezdolnego do powrotu do życia.
Fraza pojawia się w literaturze, w tym w „Romeo i Julii” Szekspira, i przetrwała do czasów nowożytnych jako żywy sposób opisania absolutnej ostateczności.