Pawie to kurczaki z Azji, najbardziej znane z ekstrahawancyjnych piór ogonowych samców. Te kolorowe ptaki mają bogatą historię i zachwyciły nie tylko Azję, ale też Europę i Amerykę.
Informacje ogólne
Słowo „paw” zwyczajowo oznacza samca. Samica to pawa, a zbiorowo: pawie. Dzielą się na dwa gatunki: zielony paw (Java–Birma, rzadszy) i niebieski paw (Indie, Sri Lanka). W Ameryce spotyka się głównie niebieskiego pawa lub jego potomków. Obie gatunki ważą ponad 6 kg i żyją do 20 lat. Poza wyglądem różnice są minimalne.
Rozmnażanie, dieta i siedlisko
Wielkie pawie hodowano pod kątem wyglądu, co wpłynęło na ich kolorystykę. Samce mogą mieć harem z kilkoma samicami, z których każda składa 3–5 jaj wiosną i na początku lata. Pawie słyną z głośnych, wysokich kwików w sezonie parzenia. Dobrze przystosowały się do domestykacji, chowią pisklęta w zamkniętych zagrodach tak samo jak w naturze. Pisklęta dorastają w 8–10 miesięcy. Niebieski paw jest wytrzymały i łatwy w hodowli, zielony bardziej wrażliwy na klimat. Pawie są wszystkożerne: nasiona, owady, ziele. W wolności drzemieją na drzewach, ale gniazdują na ziemi.
Historia
Pawie były popularne w Europie od czasów starożytnego Rzymu. Trzymano je jako zwierzęta ozdobne, ale też jadły jako przysmak dla wyższych klas. Nadal cieszą się uznaniem, hoduje je hobbystycznie lub komercyjnie. W Indiach jest ptakiem narodowym, a paw był logo dużego amerykańskiego nadawcy telewizyjnego.
Pióra ogonowe
Pióra ogonowe (tzw. pociąg, ogon, pokrywa) mają charakterystyczne „oczka”. Mogą mieć kilka stóp długości i odpadają jesienią. Uważa się, że samiec prezentuje pióra, by zadziałać na samicę i skłonić do parzenia. Pióra zawsze uważano za piękne i wciąż wykorzystuje się w odzieży, dekoracjach i akcesoriach.