Jeż północnoamerykański to drugi co do wielkości gryzoń w USA po bobrze. Jest też najbardziej na północy występującym gatunkiem jeża na świecie. Jeż to dobrze chronione zwierzę z ostrymi igiełkami zwanymi kolcami wzdłuż grzbietu, które mogą odłamnąć się i wbić w twarz i ciało potencjalnego drapieżnika.
Opis
Jeż dorasta do 58–89 cm długości i waży 5–13,6 kg. To masywne, wolno poruszające się zwierzę z krótkimi nogami. Futro jest ciemnobrązowe do czarnego, a kolce cienkie, ostre, żółtawe. Każdy jeż ma ok. 30 000 kolców o długości 7,5 cm. Każdy kołek ma mikroskopijny haczyk na końcu, który sprawia, że zatrzasnąć w drapieżniku, powodując ogromny ból.
Siedlisko i zasięg
Jeże żyją w całej USA wzdłuż wybrzeża zachodniego od Alaski po północne Meksyku. Zasięg sięga wschód do północno-wschodnich stanów, ale nie południowo-wschodnich. Są zwierzętami przystosowawczymi, żyją w gęstych lasach, na otwartych równinach i pustyniach. Dobrze wspinają się na drzewa, by się chować. Populacje północno-zachodnie żyją głównie na ziemi, wschodnie – bardziej na drzewach. Wszystkie jeże zimują w norach.
Dieta i drapieżnicy
Jeż północnoamerykański to całkowicie roślinożerca, jedzący konkretne rośliny w zależności od sezonu i potrzeb odżywczych. Dieta zależy od regionu. Często jedzone: sosna ponderosa, pąki klonu cukrowego, świerk. Obrona kolcami jest skuteczna, ale może zostać pokonana przez: rysia, bobra, kojota, wilka. Większość unika kolców zwinnością, ale pumy czasem atakują mimo ryzyka.
Cykl życia
Jeże rozmnażają się raz w roku, spotykając się tylko w tym celu. Sezon parzenia to październik–listopad, ciąża trwa 205–217 dni. Samica rodzi 1–2 młode, opiekuje się nimi 5 miesięcy. Żyją krótko, ok. 6 lat w naturze, niektórzy osiągają 13 lat.