Pingwiny makaronowe zamieszkują wiele wysp w rejonie antyktycznym i subantarktycznym: Crozet, Kerguelen, wyspy McDonalda. Choć nie są gatunkiem zagrożonym, uważa się je za wysoko wrażliwe, bo populacja spadła na początku XXI w. Oprócz drapieżników (lwy morskie, foki leopardowate), zagrażają im połowy przemysłowe i zanieczyszczenie ropą.
Wygląd
Pingwiny makaronowe często myli się z pingwinami królewskimi, też czarno-białymi. Twarz pingwina makaronowego jest czarna, w przeciwieństwie do wyraźnie białych twarzy królewskich. Inna cecha: żółte lub pomarańczowe piórka na twarzy. Średnio 50–71 cm wysokości, waga ok. 5 kg. Dzióby brązowo-czerwone.
Nazwa
Nazwa naukowa: Eudyptes chrysolophus, ale powszechnie „makaronowy”. Nazwa pochodzi od kapeluszy noszonych w XVIII w. przez młodych Anglików zwanych „makaronami”. Piórka na twarzy pingwina przypominały kapelusze i nazwa została. Pióra i wygląd pingwinów nawiązano w piosence „Yankee Doodle” – Yankee Doddle wbił pióro w kapelusz i nazwał to „makaroni”.
Rozmnażanie
Pingwiny makaronowe zazwyczaj składują jaja w małych gniazdach z kamieni i blota, niektórzy na gołej skale. Składają 2 jaja, ale zazwyczaj przeżywa jedno. Sezon parzenia latem, obaj rodzice na zmianę siedzą. Jajo wylęga się po 34 dniach.
Pożywienie
Główna dieta: miedzianki, kryl, małe ryby, ale jedzą każde mięso oceaniczne w razie konieczności. Doskonali łowcy, szybcy i zwinni. Doskonały wzrok podnosi umiejętności. Raz w roku pingwiny linieją – tracą pióra i rosną nowe. Podczas linienia nie jedzą. Bez piór zmarzłyby w chłodnej wodzie. Cierpliwie czekają na nowe pióra, by znów polować.