Karaluch syczący (Gromphadorhina portentosa) – gatunek z Madagaskaru
Docile, duży (2–4 cale, do 28 g), popularny w terrarystyce i edukacji. Samce i samice wyglądają podobnie, ale są cechy różnicowe.
Potrzebne: lupę (hand lens) lub mikroskop stereo
1. Protoraкс (przednia część grzbietu) – grzebienie (tubercles)
Protoraکس to czarny, tarczoidalny segment tuż za głową (głowa schowana pod nim). Na górze, w odległości pierwszej pary nóg, szukaj grzbietów (tuberculi).
- Samiec: grzbiety wyraziste, ostre, duże.
- Samica: gładki, zaokrąglony protoraкс, grzbiety słabo widoczne lub brak.
Nie myl z oczami – oczy są na głowie (ukrytej).
2. Touchy (anteny) – budowa
Patrz blisko (lupa/mikroskop).
- Samiec: touchy grubsze, z widocznymi grzbietami/paznokciami (fuzzy, bumpy), zwłaszcza u podstawy.
- Samica: touchy gładkie, cienkie.
3. Ostatni segment brzucha (ventralny) – kształt
Przełącz karalucha na grzbiet (delikatnie!). Ostatni segment na dole brzucha:
- Samica: szeroki, rozłożysty.
- Samiec: wąski, mały, spiczasty.
Podsumowanie – szybka tabela
| Cecha | Samiec | Samica |
|---|---|---|
| Grzbiety na protoraksie | Wyraziste, duże | Słabe / brak, gładki |
| Touchy | Grubsze, grzbietowate (u podstawy) | Gładkie, cienkie |
| Ostatni segment brzucha (ventralny) | Wąski, mały | Szeroki |
Wystarczy lupa 10x i chwila cierpliwości. To pozwala na selekcję do hodowli lub unikanie niechcianej reprodukcji.