Wstęp
Karaluchy uważane za szkodniki. Powszechne w zamieszkałych przez ludzi obszarach i ciepłych regionach świata. Rozmiar 2,5–58 mm (0,1–2,3 cala), płaskie, owalne, czarne/brązowe. Większość ma skrzydła, rzadko lata. Elastyczna dieta – necrofagi i opportuniści: martwe/gnijące rośliny i zwierzęta, żywe organizy. Większość wszystkożerna.
Ewolucja karaluchów
Najstarsze skamieniałości: karbon (354–295 mln lat temu). Znacznie inne cechy niż nowoczesne, które pojawiły się ok. 140 mln lat temu. Nowoczesne badania mocno sugerują, że termity wyewoluowały bezpośrednio z karaluchów.
Karaluch amerykański i karaluch dymnobrązowy
Amerykański: rdzawobrązowy, ok. 3,8 cm (1,5 cala). Skrzydła, rzadko lata. Dymnobrązowy: podobny, mniejszy, ciemniejszy. Oba preferują materię organiczną, w domu jedzą niemal wszystko: oprawy książek, podkładki pod tapetę.
Karaluch wschodni i karaluch niemiecki
Wschodni: czarny, błyszczący, ok. 3,2 cm (1,25 cala). Preferuje gnijący materię organiczną, szczególnie skrobie – stąd tłumu przy koszach. Niemiecki: gęste zaludnienie ludzi, restauracje, hotele. Ok. 1,3 cm (pół cala), średniobrązowy, dwa pasy za głową.
Karaluch pasmowy i karaluch leśny
Pasmowy: rozmiar niemieckiego, jasnobrązowy, pasma na skrzydłach. Jedzą wszystko, preferencje pokarmowe. Różnica: potrzebują mniej wilgoci – w meblach, na ścianach, sufity. Leśny: podobny do amerykańskiego, nieco mniejszy, kasztanowobrązowy. Dieta/cechy podobne, ale… lubią światło.