Karaluch niemiecki – kosmopolita i szkodnik nr 1
Karaluch niemiecki (Blattella germanica) to jeden z najbardziej rozpowszechnionych owadów szkodników na świecie. Płodny – szybko zalega domy, powoduje poważne problemy zdrowotne. Odchody i fragmenty ciał martwych karaluchów stają się alergenami powietrznymi, nasilając choroby dróg oddechowych. Karaluchy są nośnikami wielu pasożytów niebezpiecznych dla ludzi.
Opis
Długość: 1,3–1,6 cm. Ciało spłaszczone, owalne, cienkie kolczaste nogi, dwa długie触须 (antenny). Kolorystyka: ciemnobrązowa do jasnobrązowej. Ma skrzydła, ale nie potrafi latać. Młodociane: mniejsze wersje dorosłych, bez skrzydeł. Cecha rozpoznawcza: dwa ciemniejsze pasy biegające od głowy wzdłuż grzbietu.
Siedlisko i zasięg
Gatunek inwazyjny z Azji Południowo-Wschodniej, rozprzestrzeniony globalnie (z wyjątkiem najzimniejszych rejonów). Wysoce adaptacyjny – ciepło i wilgoć. Lasy, jaskinie, łąki, domy. Idealne warunki w domach: stała temperatura, stały dostęp do pożywki.
Dieta i drapieżnicy
Wszystkożerne: odpadki, słodycze, skrobie, nasiona, ziarna, klej, mydło, pasta do zębów. Drapieżnicy: psy, koty, pająki, wielonóżki. Główny "drapieżnik" – ludzie eksterminujący masowo.
Cykl życia
Stałe, swawolne rozmnażanie (spowolnienie w chłodniejszych miesiącach). Samica: 120–240 jaj w sezonie, żyje ok. 200 dni. Jaja noszone na grzbiecie ok. 6 tygodni. Wykluwanie po 20–30 dniach. Nimfy dorastają w ~65 dni. Samce żyją 100–150 dni. Szybki cykl = gwałtowne zaleganie domu.