Wydry morskie spędzają większość życia w wodzie, ale wychodzą na ląd po pewne zasoby. Muszą poruszać się w obu środowiskach: nawigować po falach, prądach, głębinach i skawiastych plażach. Posiadają do tego specyficzne adaptacje i zachowania.
Identyfikacja
Ssaki morskie bez tłuszczu – zamiast tego gęste, wielowarstwowe futro chroni przed zimnem. Dwa razy większe od kuzynów rzecznych.
Budowa ciała
Cztery nogi z palamami i długi, gruby ogon. Razem umożliwiają sprawne pływanie i stabilność na lądzie.
Lokomocja w wodzie
Większość czasu w wodzie: polowanie, towarzyszenie, rodzenie. Sprawne poruszanie się kluczowe – utrata ciepła stały zagrożenie. Futer pomaga, ale ruch też utrzyma temperaturę. Wielu czasu spędzają na plecach. Używają tej pozycji: kładą kamienie na klatce, łamiąc skorupiaki, potem jedzą używając siebie jako stołu. Pozycja naraża łapy (bez futra) na słońce – ogrzewanie. Pływanie zużywa mało energii – pozwala jeść małe ofiary i pokryć zapotrzebowanie kaloryczne.
Nurkowanie po jedzeniu lub szybkim przemieszczaniu. Używają tylnych nóg i mięśniastego ogona do falowania – szybki pęd przy minimalnym koszcie energii.
Lokomocja na lądzie
Mniej przystosowane do lądu, ale sprawnie pokonują skawiaste plaże. Ten sam ruch co w głębokiej wodzie: pychają tylnymi nogami i ogonem. Wygląda niezgrabnie, ale to ten sam mechanizm: pchanie do przodu, wygięcie i prostowanie ciała.
Znaczenie
Różnorodne sposoby poruszania się pozwalają wydrom przetrwać w surowym środowisku: pływanie na różnych głębokościach i temperaturach, skuteczne polowanie, ogrzewanie się. Bez umiejętności pływania, płynania i chodzenia wydry nie mogłyby istnieć w trudnym środowisku oceanicznym.