Dodo było endemiczne na Mauricji w Oceanie Indyjskim, na wschodzie Madagaskaru. Wyspę pokrywały gęste lasy dające pożywienie i schronienie. Jego dieta składała się głównie z owoców, nasion i owadów, a być może małych kręgowców jak jaszczurki i żaby. Dodo było społeczne, żyło w grupach, i słynęło z ciekawości i braku strachu przed ludźmi. Ta uległość sprawiła, że stało się łatwym celem dla ludzi i wprowadzonych drapieżników: psów, kotów, świnek. Pod koniec XVII w. wyginęło.