Foki są niezwykle dobrze przystosowane do wytrzymywania surowych pogód i zamarzniętych wód. Ich przetrwanie zależy od kombinacji cech fizycznych i zachowań, które zachowują ciepło i wspierają życie w skrajnych warunkach.
Warstwa tłuszczu (blubber): Gruba warstwa tłuszczu pod skórą działa izolująco, pomagając fokom utrzymać ciepło ciała w zimnej wodzie i powietrzu. Tłuszcz daje też pływność i rezerwy energii.
Futro i skóra: Gęste futro uwięzi powietrze przy ciele, tworząc barierę izolacyjną. Gruba skóra o niskim stosunku powierzchni do objętości dodatkowo ogranicza utratę ciepła.
Płetwy i ogon: Potężne płetwy i usprawnione ciała pozwalają fokom płynąć sprawnie lodowatymi wodami, pokonywać duże dystanse i polować w zimnym środowisku.
Adaptacje behawioralne: Foki często grupują się w stada dla ciepła i ochrony przed wiatrem. Niektóre gatunki używają kłów do łamania lodu i tworzenia dziur oddechowych, inne opracowują specjalistyczne strategie polowania w warunkach lodowatych.
Adaptacje fizjologiczne: Wolniejszy metabolizm pomaga oszczędzać energię. Specjalne białka we krwi zapobiegają zamarzaniu nawet przy ekstremalnie niskich temperaturach.
Różne gatunki fok mają unikalne adaptacje do swoich siedlisk, a niektóre, jak foka nasuta, znoszą szczególnie surowy zimno.