Lamy rodem z Andów (Ameryka Płd.) – cennieje wełna od stuleci. Siła i wszechstronność: odzież, liny, dywany. Szerokie spektrum kolorów naturalnych, łatwe barwienie.
Budowa wełny
Kultury preinkowe – odzież. Od XI–XIII w. (Incy) hodowla pod wełnę. Dziś hodowla w Ameryce Płn. i Płd. Dwie warstwy: gruba zewnętrzna (włos ostrowy – ochrona przed deszczem/śniegiem) + miękkie podfutro (izolacja). Obie do prędzenia. Śródkowo pustkowe włókna = trwałość.
Kolory naturalne
Paleta barw ziemi: czarny, ciemnobrązowy, fawn (pjaszczysty), auburn (rudo-brązowy), szary, kość słoniowa, biały. Niektóre lamy: plamiste, do 3 kolorów we wlocie. Wiele wzorów i kombinacji.
Kolory barwione
Dowolne kolory sztuczne, trwałe. Jak wełna owcza: duży garniec woda+barwnik. Często barwniki naturalne, ręczne barwienie wełny i prądy. Niektóre barwniki dedykowane lamy, ale te do owiec/alpaki też działają. Komercyjnie dostępne: naturalne odcienie + turkus, fuksja, granat, purpura, różowy, żółty. Niestandardowe – zamów u rzemieślnika.
Zastosowanie
Małe młyny i rzemieślnicy. Karding (grzebienie) -> prędzenie -> tkactwo. Wełna z włosów ostrzowych (gruba) -> liny, dywany. Podfutro (miękkie) -> szale, koc, swetry. Sprzedaż też prądy.