Nietoperze, jak wszystkie ssaki, oddychają za pomocą płuc. Wdychają powietrze przez nosowe otwory lub usta i wydychają tą samą drogą. Nietoperze mają wysoki poziom metabolizmu i potrzebują dużo tlenu do utrzymania lotu i innych czynności. Aby zaspokoić ten popyt, posiadają wyspecjalizowany układ oddechowy przystosowany do szybkiej i wydajnej wymiany gazowej.
1. Wysoka częstość oddechowa: Nietoperze mają jedną z najwyższych częstotliwości oddechowych wśród ssaków; niektóre gatunki wykonują nawet do 1000 oddechów na minutę podczas lotu.
2. Kości nosowe (turbinaty): Wiele nietoperzy posiada skomplikowane zgięcia tkanki w przejściach nosowych, które skraplają parę wodną z wdychanego powietrza, pomagając oszczędzać wodę w suchych środowiskach.
3. Wydajne płuca: Płuca nietoperzy mają dużą powierzchnię wymiany gazowej dzięki licznym cienkościennym pęcherzykam płucozym, co pozwala na wydajną dyfuzję tlenu do krwiobiegu.
4. Przepona klatki piersiowej: Specjalizowana mięśniowa przepona oddziela jamę klatki piersiowej od jamy brzusznej i generuje zmiany ciśnienia niezbędne do oddychania.
5. Rozszerzanie klatki piersiowej: Podczas wdechu nietoperze rozszerzają jamę klatki piersiowej, kurcząc mięśnie międzyżebrowe i opuszczając przeponę, co tworzy ciśnienie ujemne przyciągające powietrze do wnętrza.
6. Wydech: Wydech zachodzi, gdy mięśnie międzyżebrowe rozluźniają się, a przepona się kurczy, zmniejszając objętość klatki piersiowej i wypychając powietrze.
7. Skrzydełka głosowe: Niektóre nietoperze mają dobrze rozwinięte skrzydełka głosowe w krtani, używane do echolokacji i komunikacji, drgnące podczas wydechu w celu wytwarzania wysokich dźwięków.
Ogólnie nietoperze wyewoluowały wysoce wyspecjalizowany układ oddechowy, który sprawnie zaspokaja wymagania trwałego lotu, echolokacji i szybkiego metabolizmu energetycznego.