Wilk szary (Canis lupus) to drapieżnik szczytowy i gatunek kluczowy. Jego wymieranie miałoby daleko idące konsekwencje:
Kaskada troficzna: Bez wilków ofiary jak jeleń, łoś i moose mogłyby się przemnożyć, prowadząc do przeżerania i zmiany społeczności roślinnych.
Wzrost presji roślinożerców: Nadliczbne roślinożercy zmniejszą różnorodność roślin i zakłócą produktywność ekosystemu.
Utrata bioróżnorodności: Necrofagi jak orły, kruki i lisy zależą od padłów po wilkach i byliby w spadku.
Zakłócenie dynamiki drapieżnik-ofiara: Mezopredatory jak kojoty mogłyby się przemnożyć, powodując cięższe drapieżnictwo na małe ssaki, ptaki i gady.
Zmiany struktury siedliska: W Yellowstone brak wilków pozwolił łościom przeżerawać jesionki, zmieniając skład lasu i krajobraz.
Strata kulturowa: Wilki mają znaczenie kulturowe i duchowe dla wielu społeczności; ich utrata ubogaciłaby dziedzictwo naturalne.
Ochrona wilków szarych jest kluczowa dla bioróżnorodności, stabilności ekologicznej i zdrowia ekosystemów, które zamieszkują.