Rozpoznawanie sarny białogonej w naturze
Obserwacja sarny białogonej staje się prostsza, gdy wie się, na co zwrócić uwagę. Te urocze zwierzęta wykazują kilka wyraźnych cech odróżniających je od innych gatunków saren.
Wielkość i budowa ciała
Sarny białogone to sarny średnich rozmiarów. Dorosłe samce (łozy) zazwyczaj mierzą 28–34 cale (ok. 71–86 cm) u karku i ważą od 100 do 300 funtów (45–136 kg). Samice (sarny) są nieco mniejsze, zwykle 24–32 cale (61–81 cm) wysokości i waga 70–200 funtów (32–91 kg). Posiadają szczupłe, eleganckie ciała na długich, cienkich nogach.
Ubarwienie i biały ogon
Ich sierść jest zazwyczaj brązowa lub szaro-brązowa, z wyraźnym białym brzochem i widoczną białą plamą na pośladkach. Ta biała plama staje się szczególnie widoczna, gdy sarna ucieka lub unosi ogon. Ogon jest krótki, ok. 6–10 cali (15–25 cm), z białym dołem, który błyskocze w górę, gdy zwierzę jest zestresowane.
Porogi i znaki na twarzy
Tylko samce mają porogi, które zrzucają i odrastają co roku. Te rozgałęzione porogi różnią się rozmiarem i liczbą koniec w zależności od wieku, zdrowia i genetyki. Sarny białogone mają też charakterystyczne znaki twarzy: ciemny nos kontrastujący z białą plamą wokół nosa i oczu, często nazywaną „maską”.
Zachowanie, siedlisko i dźwięki
Sarny białogone to roślinożercy żyjące w stadach. Żywią się liśćmi, gałązkami, pąkami, owocami i trawami, a są znane z gałopu, w którym wszystkie cztery nogi odrywają się od gruntu. Przebywają w lasach, zalesieniach, łąkach i obszarach rolnych z różnorodną roślinnością i kryjówek. Słuchać na chrapanie, grunienie, bekanie i gwizdanie – to głosowania służące do ostrzegania o niebezpieczeństwie, przyciągania partnerów i utrzymywania więzi stadnych.
Obserwując wielkość, kształt ciała, porogi, znaki twarzy, zachowanie ogona, siedlisko i dźwięki, można z pewnością zidentyfikować sarnę białogoną.