Wiersz „So Many Blue Jays” Toma Fitzpatrcka przedstawia mówcę zachwyconego obfitością sinich jaysów. Budząc się od ich gwałtownych wezwań, opisuje ich żywe pióra i rywalizację przy karmnikach.
W środku tej obfitości mówca zastanawia się, co oznacza dla jednego gatunku bycie tak liczebnym, gdy inne gatunki giną. Wiersz nawiązuje do ludzkiego społeczeństwa, reflektując o współistnieniu i rywalizacji.
Gdy dzień kończy się, sinie jaysy przygotowują się do snu. Przez ich pozornie nieskończoną liczbę Fitzpatrik rodzi pytania o zaludnienie, równowagę ekologiczną i miejsce człowieka w naturze.