Wilki to niezwykle społeczne zwierzęta, korzystające ze złożonego systemu komunikacji. Używają:
Wokalizacje
Wycie: Najbardziej ikoniczne. Długodystansowe: oznaczanie terytorium, spójność stada, wezwanie członków.
Japkanie (yipy): Krótkie, ostre – alarm, ofiara.
Warczenie: Ostrzeżenie, groźba, konfrontacje.
Wineczenie: Poddanie, prośba o jedzenie, prośba o uwagę.
Szczekanie: Alarm, ekscytacja, ostrzeżenie.
Wiszenie (whistles): Wysoki dźwięk – zabawa, ekscytacja.
Język ciała
Ogon: Machanie = zabawa/przyjaźń; schowany = strach/poddanie.
Uszy: Wyprostowane = czujność; położone = strach/agresja.
Oczy: Bezpośredni kontakt = wyzwanie; odwrócone = poddanie.
Mimika: Odsłanianie zębów, wyrwanie, lizanie pyszczka – gama emocji.
Poza: Dominujący – wyprostowany, relaksowany; podległy – wygięty grzbiet, obniżona głowa.
Znaki zapachowe
Mocz: Oznaczanie terytorium, sygnał obecności.
Kał: Podobnie – terytorium, informacje o zdrowiu/statusie.
Sekrecje gruczołów przyodbytniczych: Piżmowy zapach – terytorium, identyfikacja osobników.
Dotyk
Lizanie: Afekt, pielęgnacja.
Pchanie nosem: Delikatne kontakty, zwłaszcza w stadzie.
Zabawne walki: Ustalenie dominacji, nauka umiejętności społecznych.
Ten złożony system pozwala wilkom utrzymać porządek, koordynować polowania i wychowywać szczeniaki w harmonijnym stadzie.