Szare wilki zalegają na dużych terenach, a ich zasięg znacząco wahał się przez wieki pod wpływem działalności człowieka, w tym polowań i utraty siedlisk.
Historycznie
- Ameryka Północna: Wilki szare występowały niemal na całej Ameryce Północnej – od tundry arktycznej po południowe stany USA, w lasach, łąkach, górach i obszarach przybrzeżnych.
- Eurazja: Zalegały ogromnym rejonem od Skandynawii i Rosji po Morze Śródziemne i Azję Mniejszą.
Obecnie
- Ameryka Północna: Populacja odbudowuje się w wielu regionach – północne i zachodnie stany USA, Kanada, Alaska, region Wielkich Jezior, Góry Skaliste, Park Narodowy Yellowstone.
- Eurazja: Nadal powszechne w Eurazji, zwłaszcza w odległych rejonach Rosji, Skandynawii i Europy Wschodniej. Powracają też do części Europy Zachodniej (Niemcy, Włochy, Francja).
Wymagania siedliskowe
- Głównie lasy: Wilki szare preferują obszary zalesione, zwłaszcza z gęstym podrzewiem – ułatwia to polowanie, budowanie nor i wychowywanie młodych.
- Dostęp do ofiar: Potrzebują wystarczającej liczby łosiów, sarń, moose, karibu i mniejszych ssaków.
- Źródła wody: Czysta woda do picia i chłodzenia się w upały.
- Miejsca na nory: Jaskinie, opuszczone nory, gęste krzaki.
Wpływ człowieka
- Utrata siedlisk: Fragmentacja i niszczenie przez rolnictwo, urbanizację, gospodarkę leśną.
- Polowania i prześladowania: Historycznie wilki były masowo strzelane, co doprowadziło do ich zaniku w wielu regionach.
- Programy restitucji: Udane reintrodukcje pomogły odbudować populacje, ale konflikty z ludźmi wciąż są wyzwaniem.
Siedlisko szarego wilka stale się zmienia pod wpływem czynników antropogenicznych. Choć w niektórych miejscach wilki wracają, ich przyszłość jest niepewna, a ochrona pozostaje priorytetem.