Kojoty komunikują się różnymi metodami:
Wokalizacje
- Wychowania (howls): Najbardziej rozpoznawalne – komunikacja na dalekie dystanse, ogłaszanie terytorium, zgromadzenie stada.
- Japnięcia (yips): Krótkie, ostre – bliski zasięg, ostrzeżenie, koordynacja polowania.
- Szczekanie (barks): Podobne do psów – agresja, alarm.
- Jammerkanie (whines): Ciche, proszące – sezon parcia, proszenie o jedzenie.
- Warczenie (growls): Niskie, gardłowe – agresja, dominacja.
- Skrzypienie (screeches): Wysokie, przełamujące – walki, ekstremalny stres.
Komunikacja niewerbalna
- Język ciała: Pozy, ruchy ogona, mimika. Uniesiony ogon i uszy = pewność siebie; opuszczony ogon, ułożone uszy = strach/podriadowanie.
- Znakowanie zapachowe: Mocz i fekalie w widocznych miejscach – granice terytorium, komunikacja z innymi.
- Drapanie i kopanie: Zostawianie śladów zapachowych lub przyciąganie uwagi.
Komunikacja społeczna
- Struktura stada: Dominująca para rozrodcza. Komunikacja w stadzie = porządek społeczny, polowanie, wychowywanie.
- Obrona terytorium: Wychowania ogłaszają granice, ostrzegają innych.
- Parcie: Różne wokalizacje i znaki zapachowe do przyciągania partnera.
Zrozumienie komunikacji kojotów pomaga obserwować ich zachowanie i doceniać złożoną strukturę społeczną.