Niektóre płaszczki faktycznie wykorzystują swoje ostrza jako część strategii polowania. Te ryby posiadają długi ogon zakończony ostrym kręgosłupem w pobliżu podstawy. Ostrze jest pokryte ostrymi strukturami i może zadać potężny cios w momencie potrzeby.
Podczas polowania płaszczka często leży nieruchomo na dnie oceanu, maskując się w piasku lub osadzie. Jeśli ryba lub inne małe zwierzę zapływa zbyt blisko, płaszczka może gwałtownie uderzyć ogonem. Ostrze może przebić ofiarę i, u niektórych gatunków, wprowadzić toksyny, które sparaliżują lub zabiją cel. Gdy ofiara jest pokonana, płaszczka ją zjada.
Ostrza płaszczek pełnią też ważną funkcję obronną. Gdy zagrożona, zwierzę mocno macha ogonem, by zniechęcić drapieżnika. Kręgosłupy mogą zadziałać poważne urazy, co czyni ostrze skutecznym narzędziem zarówno do polowania, jak i samoobrony.
Nie każdy gatunek płaszczki ma wyraźne ostrze. Na przykład płaszczki nosate (cownose rays) i płaszczki orla (eagle rays) nie posiadają tych struktur i polegają na szybkości, maskowaniu lub ucieczce.