Cechy wilkołaka zależą od mitu lub uniwersum fikcyjnego – nie ma jednego „urzędowego” opisu. Oto najczęstsze:
Cechy fizyczne
- Większy rozmiar i siła: Znacznie większy i silniejszy od postaci ludzkiej.
- Wzmocnione zmysły: Węch, słuch, wzrok na poziomie zwierzęcym.
- Sierść: Gęsta, gruba, większość ciała. Kolor: szary, brązowy, czarny, biały.
- Kły i pazury: Ostre, do rozerwania i rozdzierania.
- Rysy zwierzęce: Wydłużony pysk, spiczaste uszy, świecące oczy.
- Transformacja: Bolesna, towarzysząca pękaniu kości, wzrostowi mięśni.
Cechy behawioralne
- Agresja i instynkty pierwotne: Pęd krwi, zachowania zwierzęce.
- Nocne aktywności: Unikanie słońca.
- Wycie (howl): Charakteryystyczny, straszny – wezwanie stada/ostrzeżenie.
- Zachowanie stadne: Hierarchia, komunikacja wyciem.
- Wrażliwość na srebro: Srebro słabi/ zabija.
Wariacje mitologiczne
- Folklor tradycyjny: Przeklęci ludzie, transformacja niechciana (pełnia księżyca / ugryzienie).
- Fikcja nowoczesna: Kontrola nad transformacją, moce nadprzyrodzone, złożona relacja z naturą ludzką.
Pamiętaj: szczegóły zależą od źródła. Nie ma jednej definicji wilkołaka.