Dzikie zwierzęta w trakcie ewolucji opracowały szeroką gamę strategii obronnych przeciwko drapieżnikom, konkurentom i zagrożeniom środowiskowym.
1. Kamuflaż
Wiele gatunków wtopia się w otoczenie dzięki barwieniu, wzorom i fakturze, które idealnie pasują do ich siedliska – pasma tygrysa czy sierść sarny to klasyczne przykłady.
2. Barwienie ostrzegawcze (apozemetyzm)
Jaskrawe, kontrastujące kolory sygnalizują drapieżnikom niebezpieczeństwo. Skunki i żaby strzelcze używają żywych wzorów, by reklamować swoją toksyczność lub nieprzysmakliwość.
3. Mimikria
Niektóre bezpieczne gatunki naśladują niebezpieczne, by uniknąć polowania. Niektóre motyle na przykład przypominają osy.
4. Kriptyz
Zwierzęta mogą pozostawać nieruchome lub przyjmować kształty przypominające liście, patyki lub kamienie, by nie zostać zauważonymi.
5. Obrona fizyczna
Ostre pazury, zęby, porogi i rogi odstraszają drapieżników lub służą do aktywnej walki.
6. Zachowania społeczne
Stada, stępy i kolonie zapewniają wspólną obronę, wspólną polowanie i wymianę informacji o zagrożeniach.
7. Obrona chemiczna
Skunki strzela smrodliwym moszczem, a chrząszcze bombowe uwalniają drażniące substancje chemiczne, by odstraszyć napastników.
8. Demonstracje obronne
Sykanie, wycie, odsłanianie zębów mogą zniechęcić drapieżnika bez konieczności fizycznej konfrontacji.
9. Manewry uników
Szybkość, zwinność, umiejętność wspinania i gwałtowne zmiany kierunku pomagają zwierzętom uciekać.
10. Adaptacje do ukrywania się
Skrzydła, ekzoszkielety, gruba skóra i barwienie ochronne pomagają zwierzętom ukrywać się przed zagrożeniami.
11. Dźwięki ostrzegawcze
Wokalizacje alarmują inne osobniki o obecności drapieżników.
12. Regeneracja
Niektóre gatunki mogą odrastać utracone lub uszkodzone części ciała, co zwiększa szansę na przetrwanie po kontuzjach.
Różne gatunki łączą te strategie w zależności od swojego środowiska i konkretnych zagrożeń, z jakimi się mierzą.