Dieta z koniczyny czerwonej dla bydła

Dieta z koniczyny czerwonej dla bydła

Koniczyna czerwona (roślina motylkowata) zyskuje popularność u hodowców. Dobrze rośnie na glebach słabo drenażowych, toleruje niższy pH i ubogie gleby. Daje wysokie plony, ale po 2–3 sezonach wymaga ponownej siewu. Uprawia się ją jako czyste sąno, silarz lub w mieszankach z innymi roślinami pastwiskowymi.

Opis rośliny

Koniczyna czerwona ma liściaste, wyprostowane łodygi do 90 cm. Rozpoznawalna po białym znaku „V” na liściach. Łodygi, liście i ogonki liściowe są gęsto owłosione. Kwiaty różowo-fioletowe występują w gęstych kwiatostanach. Dobra żywotność nasion ułatwia zakładanie plantacji.

Historia

Pochodzi z południowo-wschodniej Europy, rozprzestrzeniła się w regionach z równomiernymi opadami. W USA pojawiła się w XVII wieku – wcześniej niż inne koniczyny i lucerna.

Zawartość białka surowego

W fazie początkowego kwitnienia: 14–16% białka surowego; w późniejszej: 12–14%. Porównywalna z lucerną, strzyżakiem rocznym, a wyższa niż kukurydza na silarz (7–9%). Trawy (łąkorożec, kępnica, żyto wieczniezielone) w fazie wegetatywnej mają 12–16%, w fazie pękowatej 8–12%.

Wartość energetyczna (TDN)

Wczesne kwitnienie: 64–67% TDN; późne: 59–64%. Podobne do dobrej lucerny, kukurydzy na silarz, proso perłowe, strzyżaka rocznego i traw.

Dawkowanie dla krów mlecznych

Najlepsza wydajność mleka przy zbiorze w fazie późnego pąka / wczesnego kwitnienia. Opóźnienie drastycznie obniża mleczność. Koniczyna może ograniczać pobór pokarmu – dolegają dożywkę wysokomleczne krowy zbożem wysokiej energii.

Dawkowanie dla bydła mięsnego

Pastwiska z koniczyzną zimą obniżają koszty karmienia i dostarczają białko i TDN. Dobry program: mieszanka koniczyny czerwonej z trawami chłodolubnymi. Na czystych plantacjach ryzyko pęcznienia – przed wypasem nakarm trawą/sianem.