W Anglii tudorowskiej (1485–1603) dieta biednych (peasants, robotnicy, miejscy ubodzy) opierała się na tanich, dostępnych źródłach białka zwierzęcego. Mięso było luksusem – jęli je rzadko, w święta.
Mięso (sporadycznie)
- Wieprzowina: Najtańsze, najczęstsze (świnie pasło się w lesie – mast). Boczek (bacon), salceson, jelita.
- Wołowina / cielęcina: Tylko w wielkie święta (Boże Narodzenie, Wielkanoc) lub w alejach pańskich (poaching – kara: śmierć).
- Baranina / jagnięcina: Podobnie – rzadko.
- Kurczak: Tani, chowany w chacie – jaja codziennie, mięso w święta.
- Królik / zając: Łowione (poaching) lub chowane – tanie białko.
- Dziczyzna (sarna, dzik): Tylko poaching – ryzyko karki.
Ryby (częstsze niż mięso, posty wierne)
- Ryby słodkowodne: Węgorz (eel – bardzo popularny, tani), okonie, sandacz, łosoś, pstrąg (rzeki).
- Ryby solone / suszone: Dorsz solony (salt cod – bacalhau/stockfish), śledź solony (herring), szprotki (pilchards) – trwałe, tanie, transportowalne. Podstawa diety w piątki i posty (ok. 1/3 roku).
Nabiał (codzienny, jeśli dostępny)
- Mleko (krowie, owcze, kozie) – często zbrzydzone, skrojonе.
- Ser (twardy, półtwardy – trwały).
- Masło (luksus – zazwyczaj smalcz z wieprzowiny).
Główna energia: chleb (żyto, owies), kasza, groch, fasola, warzywa korzenne (rzepa, marchew – ziemniaki dopiero XVII w.). Mięso = święta.