Małe kozły zyskują popularność u osób bez miejsca na duże stada (rolnicy miejscy) i miłośników unikalnych cech. Pigmeje, karliki i miniatury – wszystkie mniejsze od standardowych. Każdy termin oznacza inną rasę. Wszystkie są przeżuwacze – żerują przełykaną pokarmem.
Kozły pigmeje
Pełnie udomowione, z Afryki. W USA od lat 50. W przeciwieństwie do innych małych ras – dają dużo mleka. Płodne, dojrzewają seksualnie w kilku miesiącach (hodowane zazwyczaj w 12–18 m-cy). Wysokość 38–56 cm, waga 23–41 kg (samce większe). Ubarwienie: od białego do czarnego, często plamiste. Usposobienie: łagodne, bardzo społeczne.
Kozły karliki (nigerijskie)
Blisko spokrewnione z pigmejami. Sylwetka nieco bardziej wydłużona, też dają dużo mleka. Łatwe w treningu –często terapeuci w domach opieki. Nieco mniejsze od pigmej. Standard: kozy 43–48 cm, kozły 48–53 cm. Futro krótsze, mniej grube.
Kozły miniaturowe (mleczne)
Efekt krzyżowania standardowej kóry mlecznej z kozłem nigerijskim karlikowym. Potomstwo daje kolejne miniatury. Mniej trenewalne, często długie, grube futro. Podrasy: mini-alpine, mini-nubian, mini-lamancha.
Karczołstwo u kóz
Kozły, jak ludzie, mogą mieć genetyczne karczołstwo. Jeśli mała postawa to wada genetyczna – nie hodować. Problemy z przysadką → normalne proporcje, brak wzrostu. Achondroplazja → nonormalnie krótkie nogi i głowa. Tych nie nazywa się karlikami, choć nieuczciwi hodowcy mogą tak wprowadzać w błąd nowicjuszy.