Przepisy o ogrodzeniu bydła różnią się w zależności od stanu i ulegają zmianom. W Anglii właściciel bydła ponosił pełną odpowiedzialność za szkody – zasada „fence-in” (ogrodź swoje). W okresie kolonizacji USA panowało open-range – bydło chodziło swobodnie. Wiele stanów wciąż ma prawa open-range: zwierzę ma pierwszeństwo, a kto nie chce cudzej krowy na swoim terenie, musi ją ogrodzić („fence-out”). Dziś prawa open-range są modyfikowane, by chronić ruch drogowy przed bydłem na autostradach.
Jedno pewne: dobre ploty = dobrzy sąsiedzi. W większości USA istniejący płot utrzymują wspólnie obaj właściciele, a stany mają ustawy to potwierdzające.
Prawo Fence-In (ogrodź swoje)
W Anglii właściciele bydła odpowiadali finansowo za szkody. Musieli trzymać bydło na swojej ziemi – budowali najwyższe i najsilniejsze ploty. Nawet przy ucieczce mimo zabezpieczeń – właściciel ponosił odpowiedzialność. To dusiło branżę: ploty drogie, niektóre zwierzęta uciekływcze. Właściciele najmowali strażników, by pilnowali zamykania bram.
Prawo Fence-Out (ogrodź cudze)
USA były otwarte, branża bydła kluczowa w rozwoju. Baronowie bydła i farmerzy walczyły o wodę i ploty. Farmer musiał ogrodzić pola przed błądącym bydłem. Na pustyni wodę chroniono brońmi – realne wojny o zasięgi (range wars) skończyły się śmierciami i filmami.
W czasach rozwoju kolei, koleje odpowiadały za bydło zranione pociągami. Dziś w stanach open-range wciąż ponoszą koszty strat. Większość linii od dawna jest „fence-out”, choć konserwacja bywa przyczyną strat.
Modyfikowane Open-Range
Dziś chroni i branżę, i publiczność. Bydło wciąż ma pierwszeństwo w wielu stanach, ale ploty odseparowują je od autostrad. Sąsiedzi wspólnie dbają o ploty graniczne. Wzdłuż dróg Departament Transportu dba o ploty. Jeśli krowa wpadnie na autostradę i spowoduje wypadek – właściciele często przegrywają procesy za zaniedbanie plotów i bydła.