Arktyczna tundra to surowy środowisko, gdzie pożywienie i terytorium są deficytowe. Konkurencja o te ograniczone zasoby kształtuje zachowanie i przetrwanie zamieszkujących tam zwierząt.
Drapieżniki
Wilki polarne, lisy polarne i sowy polarne to główni drapieżnicy tundry. Wilki polarne polują w stadach na duże ofiary: karibu, łoś, wół muskowy. Lisy polarne to młodsi łowcy ścigające lemingi, wółki i białki. Sowy polarne polują na gryzonie, zajce i inne małe ssaki. W czasach niedoboru ci drapieżnicy mogą konkurować bezpośrednio ze sobą, nawet kradnąć ofiary z polowań nawzajem.
Roślinożercy i małe ssaki
Karibu i renifery pasą na mchach, mchowcach i innych roślinach tundry, konkurując ze sobą o pożywienie i terytorium. Ich pasienie może też wpływać na kruchy ekosystem tundry. Lemingi i wółki są ważnym pożywieniem dla drapieżników, jednocześnie konkurując ze sobą o zasoby; ich populacje często gwałtownie wahają się z roku na rok. Biegusze i inne ptaki gniazdują w tundrze i żywią się nasionami, jagodami i owadami, konkurując o pożywienie i miejsca legowe.
Konkurencja o zasoby to kluczowy czynnik przetrwania na arktycznej tundrze. Zwierzęta najlepiej przystosowane do surowych warunków i najskuteczniejsze w zapewnianiu sobie pożywienia i terytorium mają największe szanse na przetrwanie i rozmnażanie.