Siedlisko to środowisko, w którym żyje dany gatunek. Dla bydła Texas Longhorn rozciąga się szeroko po Ameryce Północnej. Rasa ukształtowała wytrzymałość na otwartych przestrzeniach od XVI w. po koniec XIX w. (cattle drives). W XX w. niemal wyginęła, by odrodzić się. Cechami rasowymi są wytrzymałość i adaptacyjność do siedliska.
Historia
Hiszpańscy eksploratorzy i misjonarze przywiezli długorogie bydło do Ameryki Północnej. Anglo-amerykańscy pionierowie zniesli zdomestykowane angielskie bydło. Narody indyjskie rabowały bydło u obu grup i rozwijały własne linie. Bydło uciekało i mieszało się. Dzikie bydło zajmowało terytorium między dwiema rzekami: Rio Grande i Nueces (lata 30. XIX w.). Zwane mustangami lub bydłem hiszpańskim, łapano je, kradiono i wypędzano cowboyami na pastwiska, potem pradzano przez bagna do Nowego Orleanu.
Z rozwojem kolej i łatwiejszym transportem szybciej dojrzewającego bydła bez długich rogów, inne rasy zyskały przewagę. Choroba „gorączka teksaska” zabijała inne bydło w kontakcie z odpornymi longhornami – rasa wpadła w nieprzyjazność. Do 1900 r., przez krzyżowania, longhorn stał się rzadki. Program federalny (już w późnych latach 20.) dał schronienie i wsparcie hodowli. Dziś ponad 250 000 longhornów zarejestrowanych w Texas Longhorn Breeders Association of America.
Drapieżniki i choroby
Dzikie longfony chroniły się rozległymi, skręconymi, długimi rogami przed kojotami, peccary (javelina), wilkami, niedźwiedźmi.
Choroby i pasożyty szkodzą im mniej niż innym rasom. Wosk w uszach i sierść na wymionach odstraszają weszki, kleszcze, muchy, mucholotki. Mają odporność na gnicie kopyta i choroby stresowe typowe dla innego bydła.
Klimat i geografia
Texas Longhorny przyzwyczajają się do wielu typów terenu i prawie wszystkich warunków pogodowych. Kwitną w tropikach i w surowych zimach Kanady. Zalegają w pustyni Sonora (Arizona) i na wietrznych Wielkich Równinach. Hoduje się je w niemal każdym stanie USA i prowincji Kanady.
Pasza
Siedlisko longhornów nie musi być tak bogate jak dla innych ras. Naturalnie: najlepiej bogate trawy. Longfony efektywnie przetwarzają wiele gatunków krzaków i traw. Żywią się pokarmami niewskazanymi dla innych ras: jukka, wierzba, mezquit, kruche krzaki. Nawet jadowity tansy ragwort (głównie Pacyfik Północny) jedzą bez szkodzenia – toksyczny dla innych bydła.
Korzyści dla ranchera
Parazyty i choroby mogą wystąpić, ale rasa jest odporna. Wody mało, ale longhorny lepiej wytrzymują przerwy w napojeniu. Trawa uboga – radzą sobie z krzakami. Inne bydło ma problemy z cieleniem – longfony cielą pewnie. Wszystko to = niższe koszty i więcej bydła na mniejszej powierzchni.