Pochodzenie
Longhorny – symbol Dzikiego Zachodu. Pochodzą z hiszpańskich retinto (criollo), ewentualnie zmieszane z angielskimi rasami. Przez lata uciekające z ranč i misji dzikożytowały w Teksasie, stając się odpornymi na trudne warunki i mało karmę.
Zalety
Łatwe w chowie
Przeżywają w warunkach trudnych dla innych ras: mniej wody, pasą się krzakami/drzewami, które inne bydło omija. Przebywają duże dystanse, znoszą upały teksańskie i zimne zimy innych regionów. Odporne na wiele chorób i pasożytów.
Chude mięso
Mięso bardzo chude – zaleta lub wada. Jeśli szukasz tłustych cięć – longhorn nie dla ciebie. Jeśli chcesz chude mięso – dobry wybór: średnio 10% mniej nasyconych tłuszczów niż inne rasy mięsne.
Wielokrotne zastosowanie
Dochód nie tylko z mięsa: cielęcia popularne w rodeo (łapanie laśmi). Longhorny trenuje się do wozów, atrakcje na westernowych imprezach. Rogi, czaszki, wielobarwne skóry – deko w stylu Południowo-Zachodnim.
Wady
Byki każdej rasy bywają nieprzewidywalni. Longhorny – niebezpieczne ze względu na długie, ostre rogi (głupek właścicieli/zwierząt). Mogą być uparte i niezależne (spadek po przodkach dzikożytujących). Zazwyczaj jednak są spokojne i łatwe w obsłudze.