Zastosowania byka Longhorn z Teksasu

Bik Longhorn z Teksasu to ikona amerykańska. To jedna z najstarszych ras bydła w amerykańskim rolnictwie, a różnorodne typy sylwetek i wzory barwne to część uroku. Te długowieczne zwierzęta są zazwyczaj zyskowną rasą dla amerykańskiego rolnika, bo zastosowania Longhorna wykraczają poza tradycyjną hodowlę i mięso.

Hodowla

Nasienie byka Longhorn sprzedaje się innym hodowlam. Próbki kosztują $5–$100, sprzedawane prywatnie i na aukcyjnie. „Siring” to inna opcja: właściciele „wynajmują” bydło innym farmerom do krzyżowania. Koszty zależą od genealogii i jakości. Byki są gorliwe w parzeniu i mają ogromną wytrzymałość – dobre cechy w hodowli.

Longhorny często krzyżuje się z innymi rasami bydła.

Jazda i rekreacja

Longhorny mają bogatą tradycję i są częstymi zwierzętami wystawowymi. Często na wystawach rolniczych w całym kraju, dzięki nostalgicznemu wizerunkowi i związku z Dzikim Zachodem.

Właściciele wynajmują longhorny do jazdy rekreacyjnej, popularne w rodeo. Łagodny usposobienie pozwala im szybko przyzwyczaić się do jeźdźca i pracy.

Bydło mięsne

Mięso longhorna ma mniej tłuszczu, kalorii i cholesterolu.

Longhorny to popularny wybór na bydło mięsne. Mięso sprzedawane na rynkach ekologicznych i konwencjonalnych, zawiera mniej tłuszczu, kalorii i cholesterolu niż inne rasy. Stek z longhorna może mieć do 30% mniej tłuszczu mięśniowego i 15% mniej kwasów nasyconych w porównaniu do innych ras.

Na farmie

Longhorny mają kilka cech rolniczych. Silne krowy robocze pomagają w pracach. Wytrzymałe, znoszą skrajne upały i zimna lepiej niż większość ras. Pasą na niemal każdym pokrywie gruntowej – niskie koszty karmienia. Mała nadzór dzięki łagodnemu naturze.

Matki wychowują wydajne cielęta i dają mleko.

Nostalgia

Niektórzy farmerzy trzymają zwierzęta czysto sentymentalnie. Właściciele farmy El Coyote twierdzą: „rynk nostalgi Dzikiego Zachodu przyciąga większość hodowców longhornów”. Ponieważ rogi i skóra longhorna to ikona Teksasu i amerykańskiego rolnictwa, mają wartość pamiątkową. Niektórzy zbierają konkretne typy rogów lub skór po śmierci zwierzęcia, choć mało dowodów na to, by zwierzęta były zabijane celowo dla tych atrybutów.